ندیدم شهی در دل آرایی تو،

به قربان اخلاق مولائی تو؛

تو خورشیدی و ذره پرور ترینی، فدای سجایای زهرایی تو
نداری به کویت زمن بینوا تر،

ندیدم کریمی به طاهایی تو،

نداری گدایی به رسوایی من،

ندیدم نگاری به زیبایی تو،
نداری مریضی به بدحالی من،

ندیدم دمی چون مسیحایی تو؛

نداری غلامی به تنهایی من،

ندیدم غریبی به تنهایی تو
نداری اسیری به شیدایی من،

ندیدم کسی را به آقایی تو.

امید غریبانِ تنها کجایی؟

چراغ سرِ قبر زهرا کجایی؟

تجلی طاها، گل اشک مولا،

دل آشفته داغ آن کوچه غم،

گرفتار گودال خونین،

دل افکار غم های زینب،

سیه پوش قاسم،

عزادار اکبر گل باغ لیلا،

پریشان دست علم گیر سقا،

نفس های سجاد، نواهای باقر،

دعاهای صادق، کس بی کسی های شب های کاظم،

حبیب رضا و انیس غریب جوادالائمه،

تمنای هادی،

عزیز دل عسکری،

پس نگارا بفرما کجایی ... کجایی؟

دلم جز هوایت هوایی ندارد، لبم غیر نامت نوایی ندارد؛

وضو و اذان و نماز و قنوتم، بدون ولایت بهایی ندارد؛
دلی که نشد خانه یاس نرگس، خراب است و ویران، صفایی ندارد؛

بیا تا جوانم بده رخ نشانم، که این زندگانی وفایی ندارد.