اوایل زمستان سال 1945 شهر آلمانی درسدن مأوای در حدود 600 هزار پناهنده و جنگزده بود. در اینجا بود که متفقین تصمیم گرفتند که به درد و رنج این پناهجویان و همچنین مردم بومی شهر پایان دهند.


راه حلی که برگزیده شد در اصطلاح نظامی "کارپت بمبینگ" یا بمباران فرشی نام دارد.

بین روزهای 13 تا 15 فوریه 1945 بمب افکنهای نیروی هوایی سلطنتی انگلستان و هوانیروز آمریکا(در آن زمان هنوز آمریکا نیروی هوایی مستقل نداشت) سر رسیدند. هزاران بمب (که بسیاری از آنها ناپالم بودند) بر سر مردم شهر فروآمد که موجب کشته شدن 150 تا 250 هزار نفر از مردم شهر شد.(تقریبا بیشتر از مجموع کشته های هیروشیما وناکازاکی بر روی هم) و تخمینهای جدید تر آمار کشته ها را تا نیم میلیون نفر هم ذکر می کنند.اوج قدرت مرگبار این بمبها در تصاویر بالا و پایین به خوبی دیده می شود.

این در حالی بود که درسدن ارزش نظامی نداشت و آلمان در حال شکست نهایی در جنگ جهانی دوم بود.





اعضای یک خانواده کشته شده آلمانی در بمباران درسدن















یادبود بمباران درسدن در زمان حاضر